ਆਜ਼ਾਦੀ ਦਾ ਜਸ਼ਨ, ਪਰਵਾਸੀਆਂ ਦੀ ਕਾਮਯਾਬੀ ਅਤੇ ਦੋ ਮਹਾਨ ਲੋਕਤੰਤਰਾਂ ਦੀ ਸਾਂਝ
15 ਅਗਸਤ 1947 ਨੂੰ ਭਾਰਤ ਨੇ ਲੰਬੀ ਗ਼ੁਲਾਮੀ ਤੋਂ ਮੁਕਤੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੀ ਸੀ। ਇਹ ਆਜ਼ਾਦੀ ਕਿਸੇ ਇੱਕ ਧਰਮ, ਜਾਤ, ਭਾਸ਼ਾ ਜਾਂ ਸੂਬੇ ਦੀ ਜਿੱਤ ਨਹੀਂ ਸੀ; ਇਹ ਉਨਾਂ ਅਣਗਿਣਤ ਆਜ਼ਾਦੀ ਘੁਲਾਟੀਆਂ, ਸ਼ਹੀਦਾਂ ਅਤੇ ਪਰਿਵਾਰਾਂ ਦੀਆਂ ਕੁਰਬਾਨੀਆਂ ਦਾ ਨਤੀਜਾ ਸੀ, ਜਿਨਾਂ ਨੇ ਆਉਣ ਵਾਲੀਆਂ ਪੀੜੀਆਂ ਲਈ ਆਪਣਾ ਵਰਤਮਾਨ ਵਾਰ ਦਿੱਤਾ।

ਸਾਲ 2026 ਵਿੱਚ ਭਾਰਤ ਆਜ਼ਾਦੀ ਦੇ 79 ਸਾਲ ਪੂਰੇ ਕਰਕੇ ਆਪਣਾ 80ਵਾਂ ਆਜ਼ਾਦੀ ਦਿਹਾੜਾ ਮਨਾ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਇਸ ਦੀ ਗੂੰਜ ਸਿਰਫ਼ ਦਿੱਲੀ ਦੇ ਲਾਲ ਕਿਲੇ ਤੱਕ ਸੀਮਿਤ ਨਹੀਂ। ਅੱਜ ਨਿਊਯਾਰਕ ਦੀ ਮੈਡਿਸਨ ਐਵੇਨਿਊ, ਟਾਈਮਜ਼ ਸਕੁਏਰ, ਲੌਂਗ ਆਇਲੈਂਡ ਦੇ ਹਿਕਸਵਿਲ, ਨਿਊਜਰਸੀ, ਬੋਸਟਨ, ਸ਼ਿਕਾਗੋ, ਹਿਊਸਟਨ, ਡੈਲਸ, ਕੈਲੀਫੋਰਨੀਆ, ਵਾਸ਼ਿੰਗਟਨ ਡੀ.ਸੀ. ਅਤੇ ਅਮਰੀਕਾ ਦੇ ਹੋਰ ਅਨੇਕਾਂ ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਵਿੱਚ ਵੀ ਤਿਰੰਗਾ ਉਸੇ ਮਾਣ ਨਾਲ ਲਹਿਰਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਇਹ ਸਿਰਫ਼ ਭਾਰਤ ਦੀ ਆਜ਼ਾਦੀ ਦਾ ਜਸ਼ਨ ਨਹੀਂ, ਸਗੋਂ ਉਸ ਭਾਰਤੀ ਪਰਵਾਸੀ ਦੀ ਮਿਹਨਤ ਦਾ ਸਨਮਾਨ ਵੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਮਾਤ-ਭੂਮੀ ਦੀਆਂ ਕਦਰਾਂ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲਦਿਆਂ ਅਮਰੀਕਾ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਕਰਮ-ਭੂਮੀ ਬਣਾਇਆ।
ਅਮਰੀਕਾ ਵਿੱਚ ਭਾਰਤੀ ਭਾਈਚਾਰਾਗਿਣਤੀ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਯੋਗਦਾਨ
ਅਮਰੀਕੀ ਜਨਗਣਨਾ ਅਨੁਸਾਰ 2020 ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰਾਂ ਜਾਂ ਅੰਸ਼ਕ ਤੌਰ ’ਤੇ ‘ਏਸ਼ੀਅਨ ਇੰਡੀਅਨ’ ਦੱਸਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਲਗਭਗ 47 ਲੱਖ 69 ਹਜ਼ਾਰ ਸੀ। 2023 ਨਾਲ ਸੰਬੰਧਿਤ ਅੰਦਾਜ਼ਿਆਂ ਅਨੁਸਾਰ ਭਾਰਤੀ ਮੂਲ ਦੀ ਅਮਰੀਕੀ ਆਬਾਦੀ ਲਗਭਗ 52 ਲੱਖ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚ ਚੁੱਕੀ ਸੀ।
ਇਸ ਦੇ ਉਲਟ, ਸਿਰਫ਼ ਭਾਰਤ ਵਿੱਚ ਜਨਮੇ ਅਤੇ ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ ਅਮਰੀਕਾ ਆਏ ਪਰਵਾਸੀਆਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ 2024 ਵਿੱਚ ਲਗਭਗ 32 ਲੱਖ ਸੀ। ਦੋਵਾਂ ਅੰਕੜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਫ਼ਰਕ ਇਸ ਲਈ ਹੈ ਕਿਉਕਿ ਭਾਰਤੀ ਮੂਲ ਦੀ ਕੁੱਲ ਆਬਾਦੀ ਵਿੱਚ ਅਮਰੀਕਾ ਵਿੱਚ ਜਨਮੀਆਂ ਅਗਲੀਆਂ ਪੀੜੀਆਂ ਵੀ ਸ਼ਾਮਲ ਹਨ। 
ਭਾਰਤ ਵਿੱਚ ਜਨਮੇ ਪਰਵਾਸੀਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਲਗਭਗ 20 ਫ਼ੀਸਦੀ ਕੈਲੀਫੋਰਨੀਆ, 12 ਫ਼ੀਸਦੀ ਟੈਕਸਸ, 10 ਫ਼ੀਸਦੀ ਨਿਊਜਰਸੀ, 6 ਫ਼ੀਸਦੀ ਇਲਿਨੋਇ ਅਤੇ 5 ਫ਼ੀਸਦੀ ਨਿਊਯਾਰਕ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਪੰਜ ਰਾਜ ਮਿਲ ਕੇ ਅਮਰੀਕਾ ਦੇ ਅੱਧੇ ਤੋਂ ਵੱਧ ਭਾਰਤੀ ਪਰਵਾਸੀਆਂ ਦਾ ਘਰ ਹਨ।
ਪਰ ਕਿਸੇ ਭਾਈਚਾਰੇ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਸਿਰਫ਼ ਉਸਦੀ ਗਿਣਤੀ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਮਾਪੀ ਜਾਂਦੀ। ਉਸਦੀ ਅਸਲ ਪਛਾਣ ਉਸਦੀ ਸਿੱਖਿਆ, ਮਿਹਨਤ, ਚਰਿੱਤਰ, ਸਮਾਜਿਕ ਜ਼ਿੰਮੇਵਾਰੀ ਅਤੇ ਦੇਸ਼ ਦੀ ਤਰੱਕੀ ਵਿੱਚ ਪਾਏ ਯੋਗਦਾਨ ਨਾਲ ਬਣਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਪੱਖੋਂ ਭਾਰਤੀ-ਅਮਰੀਕੀ ਭਾਈਚਾਰੇ ਨੇ ਬਹੁਤ ਘੱਟ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਬੇਮਿਸਾਲ ਮੁਕਾਮ ਹਾਸਲ ਕੀਤਾ ਹੈ।
ਮੈਨਹੈਟਨ ਦੀ ਪਰੇਡਪਰਵਾਸ ਵਿੱਚ ਭਾਰਤ ਦੀ ਜੀਵੰਤ ਤਸਵੀਰ
ਨਿਊਯਾਰਕ ਵਿੱਚ ਫੈੱਡਰੇਸ਼ਨ ਆਫ ਇੰਡੀਅਨ ਐਸੋਸੀਏਸ਼ਨ ਵੱਲੋਂ ਕਰਵਾਈ ਜਾਂਦੀ ‘ਇੰਡੀਅ ਡੇਅ ਪਰੇਡ’ ਭਾਰਤ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਹੋਣ ਵਾਲੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੇ ਭਾਰਤੀ ਆਜ਼ਾਦੀ ਸਮਾਗਮਾਂ ਵਿੱਚ ਗਿਣੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। 44ਵੀਂ ਸਾਲਾਨਾ ‘ਇੰਡੀਆ ਡੇਅ ਪਰੇਡ’ ਅਗਸਤ 2026 ਨੂੰ ਮੈਨਹੈਟਨ ਦੀ ਮੈਡਿਸਨ ਐਵੇਨਿਊ ’ਤੇ ਕਰਵਾਈ ਜਾਣੀ ਹੈ।
15 ਅਗਸਤ ਨੂੰ ਟਾਈਮਜ਼ ਸਕੁਏਰ ਵਿੱਚ ਤਿਰੰਗਾ ਲਹਿਰਾਉਣ ਅਤੇ ਇੰਪਾਇਰ ਸਟੇਟ ਬਿਲਡਿੰਗ ਨੂੰ ਤਿਰੰਗੇ ਦੇ ਰੰਗਾਂ ਨਾਲ ਰੌਸ਼ਨ ਕਰਨ ਦੇ ਪ੍ਰੋਗਰਾਮ ਵੀ ਰੱਖੇ ਗਏ ਹਨ। ਜਦੋਂ ਦੁਨੀਆਂ ਦੇ ਸਭ ਤੋਂ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਚੌਰਾਹਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ’ਤੇ ਭਾਰਤੀ ਰਾਸ਼ਟਰੀ ਝੰਡਾ ਲਹਿਰਾਉਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਦਿ੍ਰਸ਼ ਹਰ ਭਾਰਤੀ ਨੂੰ ਇਹ ਅਹਿਸਾਸ ਕਰਵਾਉਦਾ ਹੈ ਕਿ ਮਿਹਨਤ ਅਤੇ ਚੰਗੇ ਚਰਿੱਤਰ ਨਾਲ ਬਣਾਈ ਪਛਾਣ ਨੂੰ ਸਰਹੱਦਾਂ ਸੀਮਿਤ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦੀਆਂ। 
ਇਸ ਪਰੇਡ ਵਿੱਚ ਭਾਰਤ ਦੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸੂਬਿਆਂ ਦੀਆਂ ਝਾਕੀਆਂ, ਲੋਕ-ਨਾਚ, ਸੰਗੀਤ, ਸਮਾਜਿਕ ਸੰਸਥਾਵਾਂ, ਕਾਰੋਬਾਰੀ, ਕਲਾਕਾਰ ਅਤੇ ਅਮਰੀਕੀ ਚੁਣੇ ਹੋਏ ਨੁਮਾਇੰਦੇ ਸ਼ਾਮਲ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਇੱਥੇ ਪੰਜਾਬ ਦਾ ਭੰਗੜਾ, ਗੁਜਰਾਤ ਦਾ ਗਰਬਾ, ਰਾਜਸਥਾਨ ਦਾ ਪਹਿਰਾਵਾ, ਬੰਗਾਲ ਦੀ ਕਲਾ ਅਤੇ ਦੱਖਣੀ ਭਾਰਤ ਦੀ ਸੱਭਿਆਚਾਰਕ ਵਿਰਾਸਤ ਇੱਕੋ ਤਿਰੰਗੇ ਹੇਠ ਨਜ਼ਰ ਆਉਦੀ ਹੈ।
ਹਿਕਸਵਿਲ ਵਿੱਚ ਏਕਤਾ ਦਾ ਮਹਾਂਉਤਸਵ
ਲੌਂਗ ਆਇਲੈਂਡ ਦੀ ‘ਇੰਡੀਆ ਡੇਅ ਪਰੇਡ’ ਨੇ ਸਾਲਾਂ ਦੀ ਮਿਹਨਤ ਨਾਲ ਆਪਣੀ ਵਿਲੱਖਣ ਪਛਾਣ ਬਣਾਈ ਹੈ। ਆਈ.ਡੀ.ਪੀ., ਯੂ.ਐੱਸ.ਏ. ਦੀ 15ਵੀਂ ਸਾਲਾਨਾ ‘ਇੰਡੀਆ ਡੇਅ ਪਰੇਡ’ ਦਿਨ ਐਤਵਾਰ, 23 ਅਗਸਤ 2026 ਨੂੰ ਦੁਪਹਿਰ 12 ਵਜੇ ਹਿਕਸਵਿਲ ਵਿੱਚ ਹੋਵੇਗੀ। ਅਧਿਕਾਰਤ ਜਾਣਕਾਰੀ ਅਨੁਸਾਰ ਪਰੇਡ 415 ਸਾਊਥ ਬਰੌਡਵੇਅ ਸਥਿਤ ਪਟੇਲ ਬ੍ਰਦਰਜ਼ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋ ਕੇ 80 ਈਸਟ ਬਰਕਲੇ ਸਟਰੀਟ ਵੱਲ ਜਾਵੇਗੀ। 
ਆਈ.ਡੀ.ਪੀ, ਯੂ.ਐੱਸ.ਏ. ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ 2012 ਵਿੱਚ ਭਾਰਤੀ ਭਾਈਚਾਰੇ ਦੇ ਯੋਗਦਾਨ ਬਾਰੇ ਜਾਗਰੂਕਤਾ ਪੈਦਾ ਕਰਨ ਅਤੇ ਆਜ਼ਾਦੀ ਦਿਹਾੜੇ ਨੂੰ ਸਾਂਝੇ ਮੰਚ ’ਤੇ ਮਨਾਉਣ ਲਈ ਕੀਤੀ ਗਈ ਸੀ। ਇਹ ਇੱਕ ਗੈਰ-ਮੁਨਾਫ਼ਾ, ਗੈਰ-ਸਿਆਸੀ ਅਤੇ ਧਰਮ-ਨਿਰਪੱਖ ਸੰਸਥਾ ਹੈ। ਇਸ ਦਾ ਉਦੇਸ਼ ਸਿਰਫ਼ ਇੱਕ ਦਿਨ ਦੀ ਪਰੇਡ ਕਰਵਾਉਣਾ ਨਹੀਂ, ਸਗੋਂ ਆਰਥਿਕ ਵਿਕਾਸ, ਸਿੱਖਿਆ, ਸਮਾਜਿਕ ਤਰੱਕੀ, ਕਮਿਊਨਿਟੀ ਲੀਡਰਸ਼ਿਪ ਅਤੇ ਵਾਤਾਵਰਨ ਸੰਬੰਧੀ ਜਾਗਰੂਕਤਾ ਨੂੰ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਕਰਨਾ ਵੀ ਹੈ।
ਇਸ ਪਰੇਡ ਦੀ ਖ਼ੂਬਸੂਰਤੀ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਕਿਸੇ ਇੱਕ ਸੂਬੇ, ਧਰਮ ਜਾਂ ਭਾਸ਼ਾ ਦੀ ਨੁਮਾਇੰਦਗੀ ਨਹੀਂ ਕਰਦੀ। ਇਸ ਮੰਚ ਨਾਲ 100 ਤੋਂ ਵੱਧ ਧਾਰਮਿਕ, ਸੱਭਿਆਚਾਰਕ, ਖੇਤਰੀ, ਕਾਰੋਬਾਰੀ ਅਤੇ ਚੈਰੀਟੇਬਲ ਸੰਸਥਾਵਾਂ ਜੁੜਦੀਆਂ ਰਹੀਆਂ ਹਨ। ਮੰਦਰ, ਗੁਰਦੁਆਰੇ, ਸਮਾਜਿਕ ਸੰਸਥਾਵਾਂ, ਵਪਾਰੀ, ਡਾਕਟਰ, ਨੌਜਵਾਨ, ਸੀਨੀਅਰ ਸਿਟੀਜ਼ਨ ਅਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਖੇਤਰਾਂ ਦੇ ਪੇਸ਼ੇਵਰ ਇੱਕੋ ਝੰਡੇ ਹੇਠ ਇਕੱਠੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ।
ਵਿਮਲ ਗੋਇਲ ਅਤੇ ਦੀਪਕ ਬਾਂਸਲਸਾਂਝੀ ਅਗਵਾਈ ਦਾ ਸੁਨੇਹਾ
ਸਾਲ 2026 ਵਿੱਚ ਆਈ.ਡੀ.ਪੀ., ਯੂ.ਐੱਸ.ਏ. ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਸਹਿ-ਪ੍ਰਧਾਨ ਵਿਮਲ ਗੋਇਲ ਅਤੇ ਦੀਪਕ ਬਾਂਸਲ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ। ਸੰਸਥਾ ਦੀ ਅਧਿਕਾਰਤ ਵੈੱਬਸਾਈਟ ਦੋਵਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਧਾਨ ਵਜੋਂ ਦਰਸਾਉਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ ਇਹ ਪਰੇਡ ਕਿਸੇ ਇੱਕ ਵਿਅਕਤੀ ਦੀ ਨਹੀਂ, ਸਗੋਂ ਪੂਰੀ ਟੀਮ, ਸੰਸਥਾਵਾਂ, ਸਪਾਂਸਰਾਂ, ਵਲੰਟੀਅਰਾਂ ਅਤੇ ਭਾਈਚਾਰੇ ਦੀ ਸਾਂਝੀ ਮਿਹਨਤ ਦਾ ਨਤੀਜਾ ਹੈ।
ਵਿਮਲ ਗੋਇਲ ਨੇ ਆਪਣੀ ਸੰਗਠਨਾਤਮਕ ਯੋਗਤਾ, ਕਾਰੋਬਾਰੀ ਭਾਈਚਾਰੇ ਨਾਲ ਸੰਪਰਕ ਅਤੇ ਮਿਲਣਸਾਰ ਸੁਭਾਅ ਰਾਹੀਂ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸੰਸਥਾਵਾਂ ਨੂੰ ਇੱਕ ਮੰਚ ’ਤੇ ਲਿਆਉਣ ਵਿੱਚ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਭੂਮਿਕਾ ਨਿਭਾਈ ਹੈ। ਇੰਨੇ ਵੱਡੇ ਸਮਾਗਮ ਲਈ ਰੂਟ, ਸੁਰੱਖਿਆ, ਪਰਮਿਟ, ਫਲੋਟ, ਸਟਾਲ, ਕਲਾਕਾਰ, ਮਹਿਮਾਨ ਅਤੇ ਸਰਕਾਰੀ ਨੁਮਾਇੰਦਿਆਂ ਨਾਲ ਤਾਲਮੇਲ ਕਰਨਾ ਮਹੀਨਿਆਂ ਦੀ ਮਿਹਨਤ ਮੰਗਦਾ ਹੈ। ਪ੍ਰਧਾਨ ਵਜੋਂ ਉਨਾਂ ਦੀ ਭੂਮਿਕਾ ਸਿਰਫ਼ ਮੰਚ ਉੱਤੇ ਨਜ਼ਰ ਆਉਣ ਦੀ ਨਹੀਂ, ਸਗੋਂ ਪਰਦੇ ਪਿੱਛੇ ਪੂਰੀ ਟੀਮ ਨੂੰ ਜੋੜ ਕੇ ਰੱਖਣ ਦੀ ਵੀ ਹੈ।
ਦੀਪਕ ਬਾਂਸਲ ਲੌਂਗ ਆਇਲੈਂਡ ਦੇ ਜਾਣੇ-ਪਛਾਣੇ ਕਾਰੋਬਾਰੀ ਅਤੇ ਕਮਿਊਨਿਟੀ ਆਗੂ ਹਨ। ਉਹ ਇੰਡੀਆ ਵੀਜ਼ਾ ਸੈਂਟਰ ਨਾਲ ਜੁੜੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਜਿੱਥੇ ਪਾਸਪੋਰਟ, ਵੀਜ਼ਾ ਅਤੇ ਦਸਤਾਵੇਜ਼ੀ ਸੇਵਾਵਾਂ ਰਾਹੀਂ ਪਰਵਾਸੀ ਭਾਈਚਾਰੇ ਦੀ ਮਦਦ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਉਨਾਂ ਨੇ 2021 ਵਿੱਚ ਵੀ ਆਈ.ਡੀ.ਪੀ. ਯੂ.ਐੱਸ.ਏ. ਦੇ ਪ੍ਰਧਾਨ ਵਜੋਂ ਪਰੇਡ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਕੀਤੀ ਸੀ ਅਤੇ ਬਾਅਦ ਦੇ ਸਾਲਾਂ ਵਿੱਚ ਵੀ ਸੰਗਠਨ ਦੀ ਸਰਗਰਮ ਲੀਡਰਸ਼ਿਪ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਰਹੇ ਹਨ।
ਦੀਪਕ ਬਾਂਸਲ ਦੀ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ਤਾ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਕਾਰੋਬਾਰ ਨੂੰ ਕੇਵਲ ਕਮਾਈ ਦਾ ਸਾਧਨ ਨਹੀਂ, ਸਗੋਂ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਜੁੜਨ ਅਤੇ ਉਨਾਂ ਦੀਆਂ ਸਮੱਸਿਆਵਾਂ ਨੂੰ ਸਮਝਣ ਦਾ ਮਾਧਿਅਮ ਵੀ ਮੰਨਦੇ ਹਨ। ਉਨਾਂ ਦੀ ਜਨਤਕ ਭੂਮਿਕਾ ਭਾਈਚਾਰੇ ਨੂੰ ਜੋੜਨ, ਸੰਸਥਾਵਾਂ ਨੂੰ ਪਰੇਡ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਮਲ ਕਰਨ ਅਤੇ ਅਗਲੀ ਪੀੜੀ ਤੱਕ ਭਾਰਤੀ ਵਿਰਾਸਤ ਪਹੁੰਚਾਉਣ ਨਾਲ ਜੁੜੀ ਹੋਈ ਹੈ।
ਵਿਮਲ ਗੋਇਲ ਅਤੇ ਦੀਪਕ ਬਾਂਸਲ ਦੀ ਸਾਂਝੀ ਅਗਵਾਈ ਸਾਨੂੰ ਇੱਕ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਸਬਕ ਦਿੰਦੀ ਹੈਕਮਿਊਨਿਟੀ ਦੀ ਤਰੱਕੀ ਅਹੁਦਿਆਂ ਦੀ ਦੌੜ ਨਾਲ ਨਹੀਂ, ਜ਼ਿੰਮੇਵਾਰੀਆਂ ਦੀ ਸਾਂਝ ਨਾਲ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਜਿੱਥੇ ਆਗੂ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਪਿੱਛੇ ਛੱਡਣ ਦੀ ਥਾਂ ਇਕੱਠੇ ਤੁਰਦੇ ਹਨ, ਉੱਥੇ ਸੰਸਥਾ ਵੀ ਮਜ਼ਬੂਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਸਮਾਜ ਵੀ।
ਇਸ ਸੰਸਥਾ ਦੇ ਸੰਸਥਾਪਕ ਡਾ. ਬੌਬੀ ਕੇ. ਕਲੋਟੀ ਅਤੇ ਪਿਛਲੇ ਪ੍ਰਧਾਨਾਂ, ਅਹੁਦੇਦਾਰਾਂ, ਸਪਾਂਸਰਾਂ ਤੇ ਵਲੰਟੀਅਰਾਂ ਦਾ ਯੋਗਦਾਨ ਵੀ ਇਸ ਯਾਤਰਾ ਦਾ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਹਿੱਸਾ ਹੈ। ਸੰਸਥਾਵਾਂ ਕਿਸੇ ਇੱਕ ਵਿਅਕਤੀ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਬਣਦੀਆਂ; ਉਹ ਪੀੜੀ-ਦਰ-ਪੀੜੀ ਕੀਤੀ ਸਾਂਝੀ ਸੇਵਾ ਨਾਲ ਮਜ਼ਬੂਤ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ।
ਪਿਛਲੀਆਂ ਪਰੇਡਾਂ ਤੋਂ ਮਿਲਦਾ ਵਿਸ਼ਵਾਸ
2024 ਦੀ ਲੌਂਗ ਆਇਲੈਂਡ ਪਰੇਡ ਵਿੱਚ ਰਿਪੋਰਟਾਂ ਅਨੁਸਾਰ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਸ਼ਮੂਲੀਅਤ ਕੀਤੀ ਸੀ। ਲਗਭਗ 50 ਮਾਰਚਿੰਗ ਗਰੁੱਪ, 11 ਫਲੋਟ ਅਤੇ 55 ਤੋਂ ਵੱਧ ਸਟਾਲ ਇਸ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਬਣੇ ਸਨ। ਅਮਰੀਕੀ ਚੁਣੇ ਹੋਏ ਨੁਮਾਇੰਦਿਆਂ, ਕਲਾਕਾਰਾਂ, ਕਾਰੋਬਾਰੀਆਂ ਅਤੇ ਸਮਾਜਿਕ ਆਗੂਆਂ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਨੇ ਇਸ ਨੂੰ ਇੱਕ ਵੱਡੇ ਲੋਕ-ਉਤਸਵ ਦਾ ਰੂਪ ਦਿੱਤਾ। 
ਪਰ ਪਰੇਡ ਦੀ ਸਫ਼ਲਤਾ ਸਿਰਫ਼ ਭੀੜ, ਵੱਡੇ ਮੰਚ ਜਾਂ ਮਹਿੰਗੀਆਂ ਝਾਕੀਆਂ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਮਾਪੀ ਜਾਣੀ ਚਾਹੀਦੀ। ਅਸਲ ਸਫ਼ਲਤਾ ਉਸ ਵੇਲੇ ਹੁੰਦੀ ਹੈ ਜਦੋਂ ਪਰੇਡ ਵਿੱਚ ਆਇਆ ਬੱਚਾ ਘਰ ਜਾ ਕੇ ਆਪਣੇ ਮਾਪਿਆਂ ਨੂੰ ਪੁੱਛਦਾ ਹੈ ਕਿ ਭਗਤ ਸਿੰਘ ਕੌਣ ਸਨ, ਮਹਾਤਮਾ ਗਾਂਧੀ ਨੇ ਕੀ ਕੀਤਾ, ਡਾ. ਬੀ.ਆਰ. ਅੰਬੇਡਕਰ ਦਾ ਸੰਵਿਧਾਨ ਵਿੱਚ ਕੀ ਯੋਗਦਾਨ ਸੀ ਅਤੇ ਆਜ਼ਾਦੀ ਲਈ ਕਿੰਨੀਆਂ ਕੁਰਬਾਨੀਆਂ ਦਿੱਤੀਆਂ ਗਈਆਂ ਸਨ।
ਸਿੱਖਿਆ, ਵਿਗਿਆਨ ਅਤੇ ਸਿਹਤ ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ ਭਾਰਤੀਆਂ ਦੀ ਤਾਕਤ
ਭਾਰਤੀ ਪਰਵਾਸੀਆਂ ਦੀ ਸਫ਼ਲਤਾ ਪਿੱਛੇ ਸਿੱਖਿਆ ਦਾ ਵੱਡਾ ਹੱਥ ਹੈ। 2024 ਵਿੱਚ ਭਾਰਤ ਵਿੱਚ ਜਨਮੇ 25 ਸਾਲ ਤੋਂ ਵੱਧ ਉਮਰ ਦੇ ਲਗਭਗ 82 ਫ਼ੀਸਦੀ ਲੋਕਾਂ ਕੋਲ ਘੱਟੋ-ਘੱਟ ਬੈਚਲਰ ਡਿਗਰੀ ਸੀ।
ਵਿੱਤੀ ਸਾਲ 2024 ਦੌਰਾਨ ਉੱਚ ਹੁਨਰ ਵਾਲੇ 8-12 ਵੀਜ਼ਿਆਂ ਦੇ ਲਗਭਗ 71 ਫ਼ੀਸਦੀ ਲਾਭਪਾਤਰੀ ਭਾਰਤੀ ਨਾਗਰਿਕ ਸਨ। ਸਾਲ 202425 ਵਿੱਚ 3 ਲੱਖ 63 ਹਜ਼ਾਰ ਤੋਂ ਵੱਧ ਭਾਰਤੀ ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਅਮਰੀਕੀ ਉੱਚ ਸਿੱਖਿਆ ਸੰਸਥਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਪੜ ਰਹੇ ਸਨ।
ਇਹ ਨੌਜਵਾਨ ਸਿਰਫ਼ ਡਿਗਰੀਆਂ ਹਾਸਲ ਨਹੀਂ ਕਰ ਰਹੇ; ਉਹ ਆਰਟੀਫ਼ਿਸ਼ਲ ਇੰਟੈਲੀਜੈਂਸ, ਮੈਡੀਕਲ ਖੋਜ, ਇੰਜੀਨੀਅਰਿੰਗ, ਅੰਤਰਿਕਸ਼ ਵਿਗਿਆਨ, ਸਾਇਬਰ ਸੁਰੱਖਿਆ ਅਤੇ ਵਾਤਾਵਰਨ ਵਰਗੇ ਖੇਤਰਾਂ ਦਾ ਭਵਿੱਖ ਤਿਆਰ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ।
ਅਮਰੀਕਾ ਦੇ ਹਸਪਤਾਲਾਂ ਵਿੱਚ ਸੇਵਾ ਕਰਦੇ ਭਾਰਤੀ ਡਾਕਟਰ, ਯੂਨੀਵਰਸਿਟੀਆਂ ਵਿੱਚ ਪੜਾਉਦੇ ਪ੍ਰੋਫ਼ੈਸਰ, ਲੈਬੋਰਟਰੀਆਂ ਵਿੱਚ ਖੋਜ ਕਰਦੇ ਵਿਗਿਆਨੀ ਅਤੇ ਤਕਨੀਕੀ ਕੰਪਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਕੰਮ ਕਰਦੇ ਇੰਜੀਨੀਅਰ ਭਾਰਤੀ ਪ੍ਰਤਿਭਾ ਦੀ ਜੀਵੰਤ ਪਛਾਣ ਹਨ।
ਕਾਰਪੋਰੇਟ ਅਮਰੀਕਾ ਵਿੱਚ ਭਾਰਤੀ ਮੂਲ ਦੀ ਅਗਵਾਈ
ਅੱਜ ਭਾਰਤੀ ਮੂਲ ਦੇ ਅਧਿਕਾਰੀ ਦੁਨੀਆ ਦੀਆਂ ਕਈ ਪ੍ਰਭਾਵਸ਼ਾਲੀ ਕੰਪਨੀਆਂ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ। ਮਾਈਕਰੋਸਾਫ਼ਟ ਦੇ ਸਤਿਆ ਨਡੇਲਾ, ਅਲਫ਼ਾਬੈੱਟ ਅਤੇ ਗੂਗਲ ਦੇ ਸੁੰਦਰ ਪਿਚਾਈ, ਆਈ.ਬੀ.ਐੱਮ. ਦੇ ਅਰਵਿੰਦ �ਿਸ਼ਨਾ, ਅਡੌਬ ਦੇ ਸ਼ਾਂਤਨੂ ਨਾਰਾਇਣ, ਫੈੱਡੈਕਸ਼ ਦੇ ਰਾਜ ਸੁਬਰਾਮਣੀਅਮ ਅਤੇ ਪਾਲੋ ਆਲਟੋ ਨੈੱਟਵਰਕਸ ਦੇ ਨਿਕੇਸ਼ ਅਰੋੜਾ ਕੁਝ ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਉਦਾਹਰਨਾਂ ਹਨ।
ਵਿਨੋਦ ਖੋਸਲਾ ਨੇ ਸਨ ਮਾਈਕਰੋਸਿਸਟਮਸ ਦੀ ਸਹਿ-ਸਥਾਪਨਾ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ ਨਵੀਆਂ ਤਕਨੀਕੀ ਕੰਪਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਨਿਵੇਸ਼ ਰਾਹੀਂ ਉਦਯੋਗ ਨੂੰ ਨਵੀਂ ਦਿਸ਼ਾ ਦਿੱਤੀ। ਜੇ ਚੌਧਰੀ ਨੇ  ਨੂੰ ਵਿਸ਼ਵ-ਪੱਧਰੀ ਸਾਇਬਰ ਸੁਰੱਖਿਆ ਕੰਪਨੀ ਬਣਾਇਆ।
ਪਰ ਭਾਰਤੀ ਭਾਈਚਾਰੇ ਦੀ ਕਾਮਯਾਬੀ ਨੂੰ ਸਿਰਫ਼ ਵੱਡੇ ਸੀ.ਈ.ਓਜ਼. ਤੱਕ ਸੀਮਿਤ ਕਰਨਾ ਵੀ ਠੀਕ ਨਹੀਂ। ਹਰ ਉਹ ਪਰਵਾਸੀ ਇਸ ਕਹਾਣੀ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਹੈ ਜਿਸ ਨੇ ਛੋਟੀ ਦੁਕਾਨ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਕੇ ਕਾਰੋਬਾਰ ਖੜਾ ਕੀਤਾ; ਜਿਸ ਨੇ ਰਾਤ ਦੀ ਸ਼ਿਫ਼ਟ ਲਗਾ ਕੇ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਪੜਾਇਆ; ਜਿਸ ਨੇ ਟੈਕਸੀ ਜਾਂ ਟਰੱਕ ਚਲਾਇਆ; ਜਿਸ ਨੇ ਰੈਸਟੋਰੈਂਟ, ਫ਼ਾਰਮੇਸੀ, ਹੋਟਲ, ਗੈਸ ਸਟੇਸ਼ਨ, ਕੰਸਟਰੱਕਸ਼ਨ ਕੰਪਨੀ ਜਾਂ ਸੇਵਾ ਕਾਰੋਬਾਰ ਰਾਹੀਂ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਰੁਜ਼ਗਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਸਫ਼ਲਤਾ ਦਾ ਸਨਮਾਨ ਸਿਰਫ਼ ਉਸਦਾ ਨਹੀਂ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਜੋ ਉੱਚੀ ਕੁਰਸੀ ’ਤੇ ਬੈਠਾ ਹੈ। ਉਸ ਮਾਂ ਦਾ ਵੀ ਉਤਨਾ ਹੀ ਸਨਮਾਨ ਹੈ ਜਿਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸੁਪਨੇ ਛੱਡ ਕੇ ਬੱਚਿਆਂ ਦਾ ਭਵਿੱਖ ਬਣਾਇਆ ਅਤੇ ਉਸ ਪਿਤਾ ਦਾ ਵੀ, ਜਿਸ ਨੇ ਦੋ ਨੌਕਰੀਆਂ ਕਰਕੇ ਪਰਿਵਾਰ ਨੂੰ ਸਥਾਪਿਤ ਕੀਤਾ।
ਭਾਰਤਅਮਰੀਕਾ ਦਾ ਵਧਦਾ ਆਰਥਿਕ ਰਿਸ਼ਤਾ
ਅਮਰੀਕੀ ਵਪਾਰ ਪ੍ਰਤੀਨਿਧੀ ਦੇ ਅੰਕੜਿਆਂ ਅਨੁਸਾਰ 2025 ਵਿੱਚ ਭਾਰਤ ਅਤੇ ਅਮਰੀਕਾ ਵਿਚਕਾਰ ਵਸਤੂਆਂ ਦਾ ਦੋ-ਪੱਖੀ ਵਪਾਰ ਲਗਭਗ 149.4 ਅਰਬ ਡਾਲਰ ਰਿਹਾ। ਸਾਲ 2024 ਵਿੱਚ ਸੇਵਾਵਾਂ ਦਾ ਵਪਾਰ ਲਗਭਗ 83.4 ਅਰਬ ਡਾਲਰ ਸੀ। ਇਹ ਆਰਥਿਕ ਰਿਸ਼ਤਾ ਤਕਨਾਲੋਜੀ, ਦਵਾਈਆਂ, ਊਰਜਾ, ਸਿੱਖਿਆ, ਰੱਖਿਆ, ਖੋਜ ਅਤੇ ਡਿਜੀਟਲ ਸੇਵਾਵਾਂ ਤੱਕ ਫੈਲਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। 
ਇਸ ਲਈ ਇਹ ਕਹਿਣਾ ਵਧੇਰੇ ਠੀਕ ਹੈ ਕਿ ਅਮਰੀਕਾ ਭਾਰਤ ਨੂੰ ਕੇਵਲ ਪਸੰਦ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਸਗੋਂ ਦੋਵੇਂ ਦੇਸ਼ ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਲੋਕਤੰਤਰਕ, ਆਰਥਿਕ ਅਤੇ ਰਣਨੀਤਕ ਸਾਥੀ ਵਜੋਂ ਦੇਖਦੇ ਹਨ। ਸਰਕਾਰਾਂ ਦੀਆਂ ਨੀਤੀਆਂ ਅਤੇ ਵਪਾਰਕ ਮਤਭੇਦ ਸਮੇਂ ਨਾਲ ਬਦਲ ਸਕਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਦੋਵਾਂ ਦੇਸ਼ਾਂ ਦੇ ਲੋਕਾਂ, ਵਿਦਿਆਰਥੀਆਂ, ਵਿਗਿਆਨੀਆਂ ਅਤੇ ਕਾਰੋਬਾਰਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਬਣਿਆ ਰਿਸ਼ਤਾ ਬਹੁਤ ਡੂੰਘਾ ਹੈ।
ਪਰੇਡ ਨੂੰ ਸਿਰਫ਼ ਤਸਵੀਰਾਂ ਤੱਕ ਸੀਮਿਤ ਨਾ ਕਰੀਏ
ਆਜ਼ਾਦੀ ਦਿਹਾੜੇ ਮੌਕੇ ਤਿਰੰਗਾ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਫੜਨਾ ਮਾਣ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਪਰ ਤਿਰੰਗੇ ਦੇ ਅਰਥ ਨੂੰ ਜੀਵਨ ਵਿੱਚ ਉਤਾਰਨਾ ਇਸ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਜ਼ਿੰਮੇਵਾਰੀ ਹੈ। 
ਆਜ਼ਾਦੀ ਸਾਨੂੰ ਕੇਵਲ ਆਪਣੇ ਅਧਿਕਾਰ ਵਰਤਣ ਦੀ ਇਜਾਜ਼ਤ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦੀ; ਇਹ ਦੂਜੇ ਦੇ ਅਧਿਕਾਰ ਦਾ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਨ ਦੀ ਸਿੱਖਿਆ ਵੀ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਜੇ ਅਸੀਂ ਪਰੇਡ ਵਿੱਚ ਏਕਤਾ ਦੇ ਨਾਅਰੇ ਲਗਾਈਏ ਪਰ ਆਪਣੀਆਂ ਸੰਸਥਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਜਾਤ, ਧਰਮ, ਸੂਬੇ ਜਾਂ ਅਹੁਦੇ ਦੇ ਆਧਾਰ ’ਤੇ ਵੰਡ ਕਰੀਏ, ਤਾਂ ਸਾਡਾ ਜਸ਼ਨ ਅਧੂਰਾ ਰਹਿ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸਾਨੂੰ ਆਪਣੇ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਇਹ ਸਿਖਾਉਣਾ ਹੋਵੇਗਾ ਕਿ ਦੇਸ਼-ਭਗਤੀ ਸਿਰਫ਼ ਝੰਡਾ ਲਹਿਰਾਉਣ ਦਾ ਨਾਮ ਨਹੀਂ। ਇਮਾਨਦਾਰੀ ਨਾਲ ਟੈਕਸ ਦੇਣਾ, ਕਾਨੂੰਨ ਦੀ ਪਾਲਣਾ ਕਰਨੀ, ਵੋਟ ਪਾਉਣੀ, ਗੁਆਂਢੀਆਂ ਦੀ ਸਹਾਇਤਾ ਕਰਨੀ, ਵਾਤਾਵਰਨ ਦੀ ਸੰਭਾਲ ਕਰਨੀ ਅਤੇ ਦੂਜੇ ਧਰਮਾਂ ਦਾ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਨਾ ਵੀ ਦੇਸ਼-ਭਗਤੀ ਹੈ।
ਨੌਜਵਾਨ ਪੀੜੀ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਲਿਆਉਣਾ ਜ਼ਰੂਰੀ
ਕਮਿਊਨਿਟੀ ਸੰਸਥਾਵਾਂ ਦੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਜ਼ਿੰਮੇਵਾਰੀ ਸਿਰਫ਼ ਹਰ ਸਾਲ ਉਹੀ ਚਿਹਰੇ ਮੰਚ ’ਤੇ ਬਿਠਾਉਣਾ ਨਹੀਂ, ਸਗੋਂ ਨਵੀਂ ਪੀੜੀ ਨੂੰ ਲੀਡਰਸ਼ਿਪ ਦੇ ਮੌਕੇ ਦੇਣਾ ਹੈ।
ਬੱਚਿਆਂ ਅਤੇ ਨੌਜਵਾਨਾਂ ਲਈ ਆਜ਼ਾਦੀ ਸੰਗਰਾਮ ਬਾਰੇ ਲੇਖ, ਭਾਸ਼ਣ, ਕਵਿਜ਼, ਸਕਾਲਰਸ਼ਿਪ, ਵਲੰਟੀਅਰ ਸੇਵਾ ਅਤੇ ਸਿਵਿਕ ਐਜੂਕੇਸ਼ਨ ਦੇ ਪ੍ਰੋਗਰਾਮ ਹੋਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ। ਉਨਾਂ ਨੂੰ ਸਥਾਨਕ ਸਰਕਾਰ, ਸਕੂਲ ਬੋਰਡ, ਕਮਿਊਨਿਟੀ ਸੇਵਾ ਅਤੇ ਲੋਕਤੰਤਰਕ ਪ੍ਰਕਿਰਿਆ ਨਾਲ ਜੋੜਿਆ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਸਾਡੀ ਪੀੜੀ ਨੇ ਅਮਰੀਕਾ ਵਿੱਚ ਕਾਰੋਬਾਰ ਅਤੇ ਘਰ ਖੜੇ ਕੀਤੇ ਹਨ; ਹੁਣ ਅਗਲੀ ਪੀੜੀ ਨੂੰ ਚੰਗੇ ਨਾਗਰਿਕ, ਨੀਤੀ-ਨਿਰਮਾਤਾ, ਵਿਗਿਆਨੀ, ਅਧਿਆਪਕ ਅਤੇ ਸਮਾਜਿਕ ਆਗੂ ਬਣਾਉਣਾ ਸਾਡਾ ਅਗਲਾ ਫ਼ਰਜ਼ ਹੈ।
ਏਕਤਾ ਹੀ ਭਾਰਤੀ ਭਾਈਚਾਰੇ ਦੀ ਅਸਲ ਤਾਕਤ
ਪਰਵਾਸੀ ਭਾਈਚਾਰਿਆਂ ਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਨੁਕਸਾਨ ਬਾਹਰਲੇ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲੋਂ ਅੰਦਰੂਨੀ ਹਉਮੈ, ਧੜੇਬੰਦੀ ਅਤੇ ਅਹੁਦਿਆਂ ਦੀ ਦੌੜ ਪਹੁੰਚਾਉਦੀ ਹੈ। ਪ੍ਰਧਾਨਗੀ ਦਾ ਅਸਲ ਅਰਥ ਕੁਰਸੀ ਨਹੀਂ, ਜ਼ਿੰਮੇਵਾਰੀ ਹੈ; ਲੀਡਰਸ਼ਿਪ ਦਾ ਅਰਥ ਤਸਵੀਰ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਖੜਨਾ ਨਹੀਂ, ਸਗੋਂ ਲੋੜ ਵੇਲੇ ਸਭ ਤੋਂ ਅੱਗੇ ਸੇਵਾ ਕਰਨੀ ਹੈ।
ਵਿਮਲ ਗੋਇਲ, ਦੀਪਕ ਬਾਂਸਲ ਅਤੇ ਉਨਾਂ ਦੀ ਟੀਮ ਵੱਲੋਂ ਕੀਤਾ ਜਾ ਰਿਹਾ ਸਾਂਝਾ ਯਤਨ ਇਸ ਗੱਲ ਦੀ ਉਦਾਹਰਨ ਹੈ ਕਿ ਵੱਡੇ ਸਮਾਗਮ ਇੱਕਲੇ ਵਿਅਕਤੀ ਨਾਲ ਨਹੀਂ, ਸਾਂਝੀ ਮਿਹਨਤ ਨਾਲ ਸਫਲ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਹਰ ਸਪਾਂਸਰ, ਵਲੰਟੀਅਰ, ਕਲਾਕਾਰ, ਮੀਡੀਆ ਕਰਮੀ, ਪੁਲਿਸ ਅਧਿਕਾਰੀ ਅਤੇ ਪਰੇਡ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਮਲ ਪਰਿਵਾਰ ਇਸ ਕਾਮਯਾਬੀ ਦਾ ਹਿੱਸੇਦਾਰ ਹੈ।
ਨਤੀਜਾਦੋ ਦੇਸ਼, ਇੱਕ ਜ਼ਿੰਮੇਵਾਰ ਪਛਾਣ
ਭਾਰਤ ਨੇ ਸਾਨੂੰ ਸੱਭਿਆਚਾਰ, ਸੰਸਕਾਰ, ਇਤਿਹਾਸ ਅਤੇ ਪਛਾਣ ਦਿੱਤੀ; ਅਮਰੀਕਾ ਨੇ ਸਾਨੂੰ ਮੌਕੇ, ਆਜ਼ਾਦੀ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਯੋਗਤਾ ਸਾਬਤ ਕਰਨ ਲਈ ਵਿਸ਼ਾਲ ਮੰਚ ਦਿੱਤਾ। ਇੱਕ ਸੱਚਾ ਭਾਰਤੀ-ਅਮਰੀਕੀ ਉਹ ਹੈ ਜੋ ਆਪਣੀ ਮਾਤ-ਭੂਮੀ ਦਾ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਕਰਮ-ਭੂਮੀ ਪ੍ਰਤੀ ਜ਼ਿੰਮੇਵਾਰੀ ਵੀ ਨਿਭਾਉਦਾ ਹੈ।
ਮੈਨਹੈਟਨ ਤੋਂ ਲੌਂਗ ਆਇਲੈਂਡ, ਨਿਊਜਰਸੀ ਤੋਂ ਬੋਸਟਨ ਅਤੇ ਕੈਲੀਫੋਰਨੀਆ ਤੋਂ ਟੈਕਸਸ ਤੱਕ ਲਹਿਰਾਉਦਾ ਤਿਰੰਗਾ ਸਾਨੂੰ ਯਾਦ ਦਿਵਾਉਦਾ ਹੈ ਕਿ ਪਰਵਾਸ ਸਿਰਫ਼ ਦੇਸ਼ ਬਦਲਣ ਦਾ ਨਾਮ ਨਹੀਂਇਹ ਮਿਹਨਤ ਰਾਹੀਂ ਆਪਣੀ ਪਛਾਣ ਬਣਾਉਣ, ਦੋ ਸੱਭਿਆਚਾਰਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਪੁਲ ਬਣਨ ਅਤੇ ਆਉਣ ਵਾਲੀ ਪੀੜੀ ਲਈ ਸਨਮਾਨਯੋਗ ਵਿਰਾਸਤ ਛੱਡਣ ਦਾ ਸਫ਼ਰ ਹੈ।
ਆਓ ਇਸ ਆਜ਼ਾਦੀ ਦਿਹਾੜੇ ’ਤੇ ਕੇਵਲ ਜਸ਼ਨ ਨਾ ਮਨਾਈਏ, ਸਗੋਂ ਇਹ ਪ੍ਰਣ ਵੀ ਕਰੀਏ ਕਿ ਅਸੀਂ ਆਪਣੇ ਸਮਾਜ ਵਿੱਚੋਂ ਜਾਤ-ਪਾਤ, ਧਾਰਮਿਕ ਨਫ਼ਰਤ, ਹਉਮੈ ਅਤੇ ਧੜੇਬੰਦੀ ਨੂੰ ਘਟਾਵਾਂਗੇ; ਸਿੱਖਿਆ, ਸੇਵਾ, ਏਕਤਾ ਅਤੇ ਇਮਾਨਦਾਰੀ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਲਿਆਵਾਂਗੇ।
ਤਿਰੰਗਾ ਸਾਡੇ ਹੱਥਾਂ ਵਿੱਚ ਉਦੋਂ ਹੀ ਸੋਹਣਾ ਲੱਗਦਾ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਏਕਤਾ ਸਾਡੇ ਦਿਲਾਂ ਵਿੱਚ, ਇਮਾਨਦਾਰੀ ਸਾਡੇ ਕਰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਅਤੇ ਮਨੁੱਖਤਾ ਸਾਡੇ ਵਿਹਾਰ ਵਿੱਚ ਹੋਵੇ।
ਭਾਰਤ ਸਾਡੀਆਂ ਜੜਾਂ ਹੈ, ਅਮਰੀਕਾ ਸਾਡੀ ਕਰਮ-ਭੂਮੀ ਹੈ ਅਤੇ ਦੋਵਾਂ ਦੇਸ਼ਾਂ ਦੀ ਤਰੱਕੀ ਵਿੱਚ ਯੋਗਦਾਨ ਪਾਉਣਾ ਸਾਡੀ ਸਾਂਝੀ ਜ਼ਿੰਮੇਵਾਰੀ ਹੈ।
 ਧੀਰਜ ਛੋਕਰਾਂ
ਨਿਊਯਾਰਕ, ਅਮਰੀਕਾ